In 1982 - na mijn Lancee periode- begon ik te werken als free lance producer en redacteur bij het VARA programma Popkrant op Hilversum 3, toen nog gepresenteerd door Alfred Lagarde en Leonie Jansen.
Popkrant presenteerde wekelijks eigen opnamen van nieuwe Nederlandse bands en regelmatig werd er een gedraaid, die ik erg goed vond: “Bloedend Hart” van de Dijk.
Hoe meer ik het nummer hoorde, hoe meer ik overtuigd raakte van de kwaliteit ervan, hier moest en zou een plaat van gemaakt worden.
Begin jaren tachtig werd de Nederlandstalige popmuziek steeds populairder en er kwam een aantal interessante Nederlandstalige bands opzetten zoals Doe Maar, Frank Boeijen en Het Goede Doel.
Veel platenmaatschappijen hadden daarom al een Nederlandstalige band onder contract en vonden dat genoeg, maar Frits van Swoll van Dureco was wel geïnteresseerd om “Bloedend Hart” uit te brengen. Ik legde contact met de band en introduceerde hen vervolgens bij Dureco.
In mei 1982 was de zaak beklonken en op 22 juni 1982 doken wij de studio in om “Bloedend Hart” op te nemen met als b-kant: “Geldgebrek en Rock and Roll”.
Huub schnabbelde met zijn alter ego soms wat bij in een Rock and Roll bandje en die invloed was in dat nummer duidelijk te horen.

“Bloedend Hart” heeft 25 jaar later de status van een echte klassieker gekregen.
De oorspronkelijke releasedatum was 25 juli 1982 en de single werd goed ontvangen.
De regel ‘en ik krab wat aan mijn kont’ was echter voor een paar omroepen aanleiding om de plaat niet te draaien. Ik herinner mij dat Huub daar een keer zo balorig van was geworden dat hij tijdens een radio of TV opname voor een van die clubs noodgedwongen zong: ‘en ik krab wat aan mijn hond’. Vervolgens voegde hij de daad bij het woord en haalde tijdens het refrein tot ontzetting van de hele studio een bloedend varkenshart, dat hij ’s ochtends bij de slager had gehaald, uit zijn shirt als een soort ultiem statement.
Die truc heeft hij later nooit meer uitgehaald voor zover ik weet.

Voor de album opnamen later dat jaar ging ik regelmatig bij ze langs om de puntjes op de i te zetten voor de arrangementen van de nummers.
De broers van der Lubbe huisden als een soort kleine commune in woonboot Elfresa aan de Oude Schans in Amsterdam, vlakbij het BIM huis en een berucht krakerspand.
Er werd op de boot gerepeteerd en de band was in die eerste periode nog duidelijk bezig met het zoeken naar een eigen geluid.
De voornaamste onderscheidende factor in de muziek van de Dijk vond ik toen al de stem van Huub en zijn met bier, melancholie en smart doordrenkte teksten, die ik samen met de andere jongens van wat meer inventieve muzikale arrangementen probeerde te voorzien, want het was toen nog allemaal erg basic en recht toe recht aan.
De sfeer bij de Dijk was echter toen al -ook tijdens de opnamen van de twee eerste albums- heel eigen en echt en de onderlinge band was als in een soort gezin, ook na enkele wijzigingen in de bezetting. Er werd onderling veel gelachen en plezier gemaakt.

Met name na het tweede album “Nooit meer Tarzan” wilden zij meer hun eigen stempel gaan drukken op de productie, achteraf gezien een natuurlijk en logisch proces.
Eigenlijk is er in 25 jaar wat dat betreft niets veranderd, de harde kern en de ziel van toen is er nu nog steeds en dat is denk ik ook meteen hun grootste kracht: het publiek heeft in de loop der jaren geleerd hun eigen sfeer te voelen en te waarderen.
Muzikaal zijn ze natuurlijk gegroeid en hebben zij inmiddels ruimschoots hun sporen verdiend, maar hun oorspronkelijke karakter is wat mij betreft altijd hetzelfde gebleven.

"In hun begintijd was de Dijk nog heel erg zoekende naar een richting, zij wilden graag als een echte rockband serieus genomen worden (met Herman Brood als groot voorbeeld) en waren daarbij huiverig om een nummer als "Bloedend hart" op te nemen.
Vóór de release van het tweede album bracht de band "Slow Motion" uit als single, ik onderkende een soulinvloed in hun muziek en gaf het in de productie een Motown-jasje mee, maar pas enkele albums later kwam hun ware inspiratiebron naar boven: de Memphis soul.
In die periode, waarin wij allemaal nog zoekende waren naar de eigen sound van de band, was het voor mij echter duidelijk dat de rest van de band volledig in dienst zou moeten staan van het unieke talent van zanger/tekstdichter Huub van der Lubbe.
Deze formule groeide in de loop van de jaren uit tot meer dan de som der delen achter Huub en bepaalde vanaf het tweede album in de loop der jaren het uiteindelijke geluid.
Op hun eerste twee albums, die ik allebei produceerde, zijn naast de invloeden van de bezettingswisselingen ook allerlei experimenten in verschillende richtingen te horen waarbij ook de tijdgeest in de sound duidelijk doorklinkt ".